όσο υπάρχω θα είσαι εδω μαζί μου…

και θα μου κρατάς το χέρι!

όταν  πάψω να υπάρχω

 θα σε κοιτώ με χαρά γιατί…

 ΕΣΥ ΘΑ ΥΠΑΡΧΕΙΣ!

    θέλω να δεις ότι υπάρχω και ονειρεύομαι

θέλω να μάθεις το όνειρο μου

θέλω να ξέρεις ότι έζησα και μπόρεσα να σε βρω

να σε κάνω κομμάτι  στην κάρδια μου

 φως στην ημέρα μου

 ανάσα στον αέρα που αναπνέω

αγάπη στην αγάπη μου.

   Η καλημέρα μου στο άκουσμα σου να είναι χαμόγελο

 και η καληνύχτα μου θέλω να είναι γλυκό όνειρο

η μέρα σου να είναι μικρός παράδεισος...

έτσι θέλω να είναι…

έτσι πρέπει να είναι..
και αν βρέχει να ξέρεις είναι …

η βροχή των αστερίων…

δεν θα σε ακουμπήσει… δεν θα σε βρέξει… 
                                                                                                                                              

ΜΟΝΑΞΙΑ… ρόλοι σταματημένο στον τοίχο μου εγώ την βλέπω,

 έτσι μου φαίνετε δεν ξέρω γιατί!

Και θα πω πάλι για την αγάπη…

ΑΓΑΠΗ...ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΓΡΑΨΩ; Όχι δεν θα γράψω τίποτα δεν μπορώ

 να περιγράψω ένα συναίσθημα που μπορεί να το ζω… το ζω και το απολαμβάνω έτσι όπως εγώ θέλω, δεν θα το περιγράψω με λόγια δεν γίνετε είναι τόσο μοναδικό που δεν μπορώ να το περιγράψω να το αναλύσω να το εκφράσω…

Ξέρω μονό ότι είναι εδώ μαζί μου και γύρω μου… μακριά μου και κοντά μου!!!!!!


                                                           ΑΝΟΙΞΗ

Ξεπερνώντας την μια και μοναδική θα μπω σε μια άνοιξη και σε ένα καινούριο δρόμο που θα είναι εκεί για να μου δώσει όλα αυτά που έχασα περιμένοντας και είμαι σίγουρη πως θα τα ρουφήξω και θα τα πιω …

Μια άνοιξη πραγματική ένα λουλούδι στην γέννηση του που θα ανθίζει και θα ανθίζει και θα βγάζει όλου του κόσμου τα αρώματα …

 

Πινέλο που θα ζωγραφίσει όλα τα χρώματα χαρούμενα και λαμπερά πραγματικά όχι ονειρεμένα θα είναι εκεί να τα ακουμπήσω και να τα χαϊδέψω μέχρι να λερώσω τα χεριά μου και μετά να τα απλώσω επάνω μου με όλο τους το ΜΕΓΑΛΕΙΟ σαν να είμαι ένας κλόουν και θα γυρνώ σκορπώντας χρώματα….

ΚΛΟΟΥΝ με χίλια χρώματα !!!!!!

                 

       


ΕΓΩ
ΜΟΝΑΞΙΑ

 Μοναξιά … ρόλοι σταματημένο στον τοίχο μου και η φωνή σου άκουσμα μακρινό καρφώνει την κάρδια μου τρελαίνει το μυαλό μου … και συ κανένας εκεί κάθεσαι και κοιτάς και φωνάζεις ...




ΠΑΡΑΝΟΙΑ

Παράνοια … στολίδι στο λαιμό μου έβαλα αλλά πνίγομαι και κοιτώ κάτω και ψάχνω μια αίτια να φωνάξω να ξεσκίσω το μυαλό μου να μην μπορεί να σκεφτεί πως είσαι κάπου και περιμένεις ν αρθώ κοντά, πολύ κοντά για να μπορέσεις να φύγεις έτσι όπως εσύ επέλεξες για να φύγεις...

ΣΙΩΠΗ

 … μιλάς και δεν ακούγεσαι … γελάς και τα χείλη σου ανέκφραστα … με φιλάς και εγώ λιώνω .. με ακουμπάς και εγώ καίγομαι … αλλά πουθενά εσύ … μονό εγώ … παραμύθι που  άκουγα παιδί και γελούσα και έκλαιγα, έτσι αισθάνομαι σαν να ακούω παραμύθι.

ΕΡΑΣΤΗΣ

 … μαριονέτα με σχοινιά παίζω το έργο της ζωής της δικής μου και της δίκη σου.

Περιμένω να ορίσεις την παράσταση και να μάθω ένα ρόλο που εσύ διάλεξες για μένα .

ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ

 .. καταπέλτης στον εαυτό μου καταλαβαίνοντας  ποιος είσαι και που με οδηγείς σπαράζω από πόνο ψυχής στα χεριά του ονείρου που εσύ άφησες έτσι απλά να τελειώσει.

ΑΝΕΜΩΝΕΣ

ΑΝΕΜΩΝΕΣ και χρώματα από νούφαρα… οι ανεμώνες στην όχθη της λίμνης και τα νούφαρα στο κέντρο της και λίγο πιο εκεί καθρεφτίζομαι σαν νάρκισσος και βλέπω την μορφή μου μακρινή και μονή …χωρίς το χρώμα του προσώπου σχεδόν διαφανή να προσπαθεί να πει, να φωνάξει κλάψει για ότι χάθηκε, για ότι έφυγε και για ότι δεν πρόκειται να έρθει.

Ήχοι πολλοί στο άκουσμα μου μπερδεύουν την σκέψη μου και δεν μπορώ να δω αυτό που φεύγει αυτό που έρχεται και αυτό που είναι δίπλα μου εδώ …