Απόψε θα κρυφτώ σε μια άκρη για να κρυφτώ από το όνειρο μου!!!!

Όλα τα αστέρια του ουρανού να μετρήσω μπορώ

 την αγάπη μου για σένα όμως δεν μπορώ…

τις μαργαρίτες όλες του αγρού να μαδήσω,

πάλι αγάπη θα σε πουν…

και έτσι και εγώ… είπα στην καρδούλα μου…

κάρδια μου πάνε μπρος και όλα θα έρθουν μαζί εκεί…

 όλα όμορφα στρωμένα σε χιόνι άλιωτο

ΕΦΥΓΑ…..

Έφυγα γιατί δεν προλαβαίνω τον χρόνο με πρόλαβε αυτός…

Εγώ του είπα σταμάτα και αυτός δεν με άκουσε έπρεπε να φωνάξω πριν… να ουρλιάξω με όλη την δύναμη μου και να με ακούσει….

Λυπάμαι πολύ… και χαίρομαι που μέσα στην ζωή μου μπήκες και την ομόρφυνες…

Ναι ζήσε το μου είπες…. Το έζησα και σε ευχαριστώ κάρδια μου!!!!

Φεύγουν τα όνειρα πετάνε
σαν ταξιδιάρικα πουλιά
κοίτα τα χρόνια πως περνάνε
μας ξεγελούν, παλιώνουν τα φιλιά. 

Τα σκούπισα 
τα μάζεψα
τα θρύψαλα
της γυάλινης καρδιάς μου

Με τόσο πόνο χάζεψα
πώς γλίστρησε απ'τα χέρια
ο έρωτάς μου

Τα σκούπισα
τα μάζεψα
τα θρύψαλα
της γυάλινης κάρδιας μου

Τ'απίστευτο σημάδεψα
πώς μου 'φυγε απ'τα χέρια
ο έρωτάς μου

'Αμμος ήτανε
προτού γυαλί να γίνει
γάμος ήταν
που δεν ήτανε να γίνει
Ο,τι ήτανε χρειάστηκε
χρειάστηκε καμίνι
για να λιώσει
τόσο διάφανο να γίνει
...........................
Μα τα'χει αυτά
το γυάλινο 
το μέσα
το κρυστάλλινο
να σπάσει
Κοιτάς τα λαμπυρίσματα
που πάει πια
τα παίρνει το φαράσι

Μα τα'χει αυτά
ο έρωτας
σαν έρωτας
να'ρθει
και να περάσει

Μια πρόσθεση
μια αφαίρεση 
ας έκανε 
μια εξαίρεση
μια στάση.......... 

Έχεις ανθρώπους δίπλα σου που λένε ποσό πολύ σε αγαπούν και τελικά όταν πραγματικά έχεις την ανάγκη τους, να σου το πουν και να είναι εκεί …ξαφνικά ανακαλύπτεις ότι είναι άλλου… ποσό γελοίος μπορεί να αισθάνεσαι τότε;

Παρά πολύ είναι το συμπέρασμα…

Μαζεύεις λοιπόν τα κομμάτια σου και αναθεωρείς… πονά  και πονά  πολύ γιατί και συ αγαπάς και τότε είναι το χειρότερο… πρέπει να πάρεις την πιο δύσκολη απόφαση…

ΝΑ ΦΥΓΕΙΣ…..

Για να κοιτάξουμε απέναντι λίγο!!!!

Μάλλον να κοιτάξω… υπάρχει ένας καθρέφτης, ένας μεγάλος καθρέφτης…

Αριστερά δείχνει το πριν, δεξιά δείχνει το μετά και στο κέντρο δείχνει το τώρα!!!

Το πριν το βλέπω... γρήγορα να περνούν οι εικόνες... γρήγορα δεν μπορώ να τις σταματήσω δεν γίνετε να το κάνω…. Το μετά, είναι αργό πολύ αργό … βάζω το χέρι μου και το σταματώ, έτσι με μια κίνηση!!!

Χμ… το τώρα… το τώρα στέκετε και με κοιτάζει, δεν ξέρω αν μου γελάσει η αν προσπαθεί να κλάψει, απλά στέκετε και περιμένει ανυπόμονο για την επομένη κίνηση που είναι δεξιά μου και μπορώ να βάλω το χέρι μου και να την σταματήσω.

Αναρωτιέμαι τι να κάνω; Μια δύσκολη απόφαση άλλα μια απόφαση που πρέπει να την πάρω είτε με αργό είτε με γρήγορο τρόπο… πάντως ο τρόπος είναι ένας!

ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΩ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΕΔΩ…..

Πάρε με στο όνειρο μαζί σου … όνειρο μου!

Χωρίς εσένα να κανείς το όνειρο μου όνειρο ο κόσμος είναι άδειος …

Επάνω ναι επάνω εκεί θα με πάρει και θα φύγω θα πάω επάνω  …

Πάρε με να μείνω στο όνειρο σου στο όνειρο μου …

ΚΟΨΕ

                                               ΘΑ ΚΡΥΦΤΩ ΣΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΜΟΥ!

                                                       ΜΟΝΗ ΜΟΥ ΘΑ ΜΕΙΝΩ

                                    

                             ΟΧΙ

                                            καθρέφτης

        Καλημέρα…. Πάνε στον καθρέφτη σου, χαμογέλα πες        καλημέρα… πάρε μια βαθειά ανάσα, κοίταξε τα μάτια σου

 και θα με δεις μέσα να σου χαμογελώ και να σου λέω 

και εγώ καλημέρα…. όπως θέλω να είναι, με Ήλιο με βροχή 

και με όλα αυτά που κάνουν την ζωή…

 με καλές και κακές στιγμές…

 με χαμόγελο και δάκρυ… 

έτσι είναι η ζωή εργαλιός που υφαίνει και κάνει σχέδια πολλά!

                                          Άσπρο περιστέρι…

 έτσι μου είπαν είναι η ψυχή, έτσι ορίζετε.. πως είναι αγνή απαλή και ελεύθερη να πετάξει και να καλεί το κάθε αεράκι να περάσει από τα φτερά του ..βοήθεια στο πέταγμα του, πνοή στα ρουθούνια του, χαρά στην ελευθερία του <ΑΣΠΡΟ ΠΕΡΙΣΤΡΕΡΙ>

                         Μοίρες έκατσαν στο πλευρό σου και μιλούν...

Η μια λέει ανηφόρα θα ανέβεις η άλλη λέει όχι κατάφορα θα κατεβείς... και η άλλη λέει βλέπω μακρύ μονοπάτι περπατάς με τα χεριά σηκωμένα και εκεί στην άκρη ο πρίγκιπας περιμένει, με μαύρη όμως αμαξά... όπως σε παραμύθι και συ... θα τρέξεις κοντά του να βρεθείς και στην αγκαλιά του να χωθείς... μήπως και είναι όνειρο να μην μπορεί να φύγει …

Η αγάπη μου για σένα θα τελειώσει όταν ένας κουφός ζωγράφος καταφέρει να ζωγραφίσει τον ήχο που κάνει ένα τριαντάφυλλο όταν πέφτει σε κρυστάλλινο πάτωμα!

ΦΟΒΟΣ

Ο φόβος πως μπορεί να είναι συνώνυμο με την αγάπη;

Αγάπη ποια θα έπρεπε να ήταν τα συνώνυμα της;

Ψάχνοντας στο εγώ μου διακρίνω και θα τολμήσω να τα πω…

Ειδές η λέξη (τολμήσω) είναι άμεσα συνδεδεμένη με τον φόβο …

 τον φόβο ότι μπορεί να διαφωνήσεις η να πεις

 εγώ δεν νοιώθω έτσι άρα δεν είμαι εδω!

Αμφιβολία… κακός κείμενη κυριεύει το μυαλό μου

 και πατάει σε ένα φρένο συναισθημάτων και ταλαντώσεων…

Ανυπόστατες εικασίες… άλλα υπάρχουν και με κυκλώνουν

σε μια ανεξαρτησία του εαυτού μου και μια μονό κατάληξη…

 την ΜΟΝΑΞΙΑ

ΜΟΙΡΕΣ

  Αν ήξερα πώς να καλέσω μοίρες να γράψουν

 από την αρχή το παραμύθι της ζωής μου θα το έκανα.

Θα άρχιζα και θα τέλειωνα σαν άγγελος στην γη..

 σαν μάλαμα στο λαιμό μιας όμορφης κοπέλας,

 σαν το δίχτυ του ψαρά να ήτανε πάντα γεμάτο,

 σαν το νούφαρο στην λίμνη που δεν βρέχετε,

 σαν το κύμα της θάλασσας που δεν σταμάτα,

 σαν ένα όμορφο μαγιάτικο στεφάνι στο Κεφάλι μιας νύφης…

αυτά θα ήθελα...
 να γεννιόμουν ξανά ένα όμορφο ΔΕΙΛΙ.

όσο υπάρχω θα είσαι εδω μαζί μου…

και θα μου κρατάς το χέρι!

όταν  πάψω να υπάρχω

 θα σε κοιτώ με χαρά γιατί…

 ΕΣΥ ΘΑ ΥΠΑΡΧΕΙΣ!

    θέλω να δεις ότι υπάρχω και ονειρεύομαι

θέλω να μάθεις το όνειρο μου

θέλω να ξέρεις ότι έζησα και μπόρεσα να σε βρω

να σε κάνω κομμάτι  στην κάρδια μου

 φως στην ημέρα μου

 ανάσα στον αέρα που αναπνέω

αγάπη στην αγάπη μου.

   Η καλημέρα μου στο άκουσμα σου να είναι χαμόγελο

 και η καληνύχτα μου θέλω να είναι γλυκό όνειρο

η μέρα σου να είναι μικρός παράδεισος...

έτσι θέλω να είναι…

έτσι πρέπει να είναι..
και αν βρέχει να ξέρεις είναι …

η βροχή των αστερίων…

δεν θα σε ακουμπήσει… δεν θα σε βρέξει… 
                                                                                                                                              

ΜΟΝΑΞΙΑ… ρόλοι σταματημένο στον τοίχο μου εγώ την βλέπω,

 έτσι μου φαίνετε δεν ξέρω γιατί!

Και θα πω πάλι για την αγάπη…

ΑΓΑΠΗ...ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΓΡΑΨΩ; Όχι δεν θα γράψω τίποτα δεν μπορώ

 να περιγράψω ένα συναίσθημα που μπορεί να το ζω… το ζω και το απολαμβάνω έτσι όπως εγώ θέλω, δεν θα το περιγράψω με λόγια δεν γίνετε είναι τόσο μοναδικό που δεν μπορώ να το περιγράψω να το αναλύσω να το εκφράσω…

Ξέρω μονό ότι είναι εδώ μαζί μου και γύρω μου… μακριά μου και κοντά μου!!!!!!


                                                           ΑΝΟΙΞΗ

Ξεπερνώντας την μια και μοναδική θα μπω σε μια άνοιξη και σε ένα καινούριο δρόμο που θα είναι εκεί για να μου δώσει όλα αυτά που έχασα περιμένοντας και είμαι σίγουρη πως θα τα ρουφήξω και θα τα πιω …

Μια άνοιξη πραγματική ένα λουλούδι στην γέννηση του που θα ανθίζει και θα ανθίζει και θα βγάζει όλου του κόσμου τα αρώματα …

 

Πινέλο που θα ζωγραφίσει όλα τα χρώματα χαρούμενα και λαμπερά πραγματικά όχι ονειρεμένα θα είναι εκεί να τα ακουμπήσω και να τα χαϊδέψω μέχρι να λερώσω τα χεριά μου και μετά να τα απλώσω επάνω μου με όλο τους το ΜΕΓΑΛΕΙΟ σαν να είμαι ένας κλόουν και θα γυρνώ σκορπώντας χρώματα….

ΚΛΟΟΥΝ με χίλια χρώματα !!!!!!

                 

       


ΕΓΩ
ΜΟΝΑΞΙΑ

 Μοναξιά … ρόλοι σταματημένο στον τοίχο μου και η φωνή σου άκουσμα μακρινό καρφώνει την κάρδια μου τρελαίνει το μυαλό μου … και συ κανένας εκεί κάθεσαι και κοιτάς και φωνάζεις ...




ΠΑΡΑΝΟΙΑ

Παράνοια … στολίδι στο λαιμό μου έβαλα αλλά πνίγομαι και κοιτώ κάτω και ψάχνω μια αίτια να φωνάξω να ξεσκίσω το μυαλό μου να μην μπορεί να σκεφτεί πως είσαι κάπου και περιμένεις ν αρθώ κοντά, πολύ κοντά για να μπορέσεις να φύγεις έτσι όπως εσύ επέλεξες για να φύγεις...

ΣΙΩΠΗ

 … μιλάς και δεν ακούγεσαι … γελάς και τα χείλη σου ανέκφραστα … με φιλάς και εγώ λιώνω .. με ακουμπάς και εγώ καίγομαι … αλλά πουθενά εσύ … μονό εγώ … παραμύθι που  άκουγα παιδί και γελούσα και έκλαιγα, έτσι αισθάνομαι σαν να ακούω παραμύθι.

ΕΡΑΣΤΗΣ

 … μαριονέτα με σχοινιά παίζω το έργο της ζωής της δικής μου και της δίκη σου.

Περιμένω να ορίσεις την παράσταση και να μάθω ένα ρόλο που εσύ διάλεξες για μένα .

ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ

 .. καταπέλτης στον εαυτό μου καταλαβαίνοντας  ποιος είσαι και που με οδηγείς σπαράζω από πόνο ψυχής στα χεριά του ονείρου που εσύ άφησες έτσι απλά να τελειώσει.

ΑΝΕΜΩΝΕΣ

ΑΝΕΜΩΝΕΣ και χρώματα από νούφαρα… οι ανεμώνες στην όχθη της λίμνης και τα νούφαρα στο κέντρο της και λίγο πιο εκεί καθρεφτίζομαι σαν νάρκισσος και βλέπω την μορφή μου μακρινή και μονή …χωρίς το χρώμα του προσώπου σχεδόν διαφανή να προσπαθεί να πει, να φωνάξει κλάψει για ότι χάθηκε, για ότι έφυγε και για ότι δεν πρόκειται να έρθει.

Ήχοι πολλοί στο άκουσμα μου μπερδεύουν την σκέψη μου και δεν μπορώ να δω αυτό που φεύγει αυτό που έρχεται και αυτό που είναι δίπλα μου εδώ …